| Pożary |
Miasta |
|
|
1564 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Pazyra S., Geneza i rozwój miast mazowieckich, Warszawa 1959, s. 391.
Dosłowny zapis źródła:
Bielsk — w czasie dokonywania lustracji w 1564 r. był całkowicie uwolniony od płacenia podatków ze względu na zniszczenia na skutek pożaru.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Pożary |
Miasta |
|
|
1564 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Pazyra S., Geneza i rozwój miast mazowieckich, Warszawa 1959, s. 393.
Dosłowny zapis źródła:
Czersk — w 1564 r. jeszcze nieodbudowany całkowicie po pożarze
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Pożary |
Miasta |
|
|
1620 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Podlaskie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Pazyra S., Geneza i rozwój miast mazowieckich, Warszawa 1959, s. 397.
Dosłowny zapis źródła:
Lustratorzy w 1620 r. przedstawiają stan miasta po pożarze. Spośród rzemieślników wymienieni są jedynie rzeźnicy oraz rybacy, bez określenia jednak ich liczby, a tylko podano, że """"[…] jest teraz piwowarów i z pogorzelcami 68.""""""""""""ustratorzy w 1620 r. przedstawiają stan miasta
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Pożary |
Miasta |
|
|
1590 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Pazyra S., Geneza i rozwój miast mazowieckich, Warszawa 1959, s. 397.
Dosłowny zapis źródła:
W 1590 r. pożar zniszczył aż 340 domów.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Pożary |
Miasta |
|
|
1650 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Pazyra S., Geneza i rozwój miast mazowieckich, Warszawa 1959, s. 406.
Dosłowny zapis źródła:
W 1650 r. olbrzymi pożar zniszczył 250 domów i klasztor dominikanów.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Pożary |
Miasta |
|
|
1613 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Pazyra S., Geneza i rozwój miast mazowieckich, Warszawa 1959, s. 403.
Dosłowny zapis źródła:
Lustratorzy w 1616 r. stwierdzają, że po pożarze w r. 1613 miasto miało 404 domy, 262 puste place i 201 ogrodów.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Pożary |
Miasta |
|
|
1616 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Pazyra S., Geneza i rozwój miast mazowieckich, Warszawa 1959, s. 401.
Dosłowny zapis źródła:
Lustratorzy z 1616 r. stwierdzają """"[…] pogorzenie wielkiej części tego miasteczka"""".""""""""ustratorzy z 1616 r. stwierdzają """"[…] pogorzenie""""""""stratorzy z 16
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Pożary |
Miasta |
|
|
1563 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Pazyra S., Geneza i rozwój miast mazowieckich, Warszawa 1959, s. 401.
Dosłowny zapis źródła:
Lustracja z 1564 r. podaje, że miasto liczące 334 domy zostało całkowicie w 1563 r. zniszczone przez pożar"""".""""""""u
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska astronomiczne |
|
|
|
1594 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Gramsz A., Dzieje Pabianic. Kalendarium do 1939 roku, Łódź 2005, s. 21.
Dosłowny zapis źródła:
1594. Piorun uderza w wieżę [murowanego już] kościoła św. Mateusza, zapala ją i częściowo niszczy
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska astronomiczne |
|
|
|
1697 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Gramsz A., Dzieje Pabianic. Kalendarium do 1939 roku, Łódź 2005, s. 24.
Dosłowny zapis źródła:
1697. Piorun uderza w wieżę kościoła św. Mateusza [w Pabianicach], uszkadzając więźbę i organy
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska astronomiczne |
Wyładowania atmosferyczne |
|
|
1794 |
0 |
0 |
czerwiec |
|
|
24 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Rosin R., Od początku XVII w. do schyłku XVIII w., [w:] Łęczyca. Monografia miasta do 1990 roku, pod red. R. Rosina, Łęczyca 2001, s. 180.
Dosłowny zapis źródła:
Jeszcze w tym roku, [1794] 24 czerwca, przeszła nad Łęczycą wielka nawałnica. Spowodowała ona groźny pożar w całym mieście, jedna osoba zostaa przez piorun zabita, a kilka rannych. Grzmoty, które uderzyły w kościół Bernardynów, znacznie nadwyrężyły jego mury, ale pożaru nie spowodowały.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska geologiczne |
Osunięcia ziemi |
|
|
1532 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Szafrański W., Początki i rozwój grodu i ośrodka miejskiego do roku 1138, [w:] Dzieje Płocka, pod red. A. Gieysztora, Płock 1973, s. 22.
Dosłowny zapis źródła:
Okazało się, że przed znanym obsunięciem się terenu z roku 1532, wskutek którego ucierpiały kamienice zamku królewskiego usytuowane na samym skraju dawnego podgrodzia daleko poza zasięgiem wczesnośredniowiecznego grodu, starszych obsunięć skarpy wzgórza, które mogłyby zniszczyć gród, w ogóle nie było.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska geologiczne |
Osunięcia ziemi |
|
|
1638 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Herbst S., Okres załamania lata 1580-1700, [w:] Dzieje Płocka, pod red. A. Gieysztora, Płock 1973, s. 163.
Dosłowny zapis źródła:
Ten zadowalający jeszcze w 1616 r. stan zabudowy następnie się pogorszył. W r. 1638 żalono się, że """"Wisła wiele szkodzi zamkowi[…] górę podmywając[…] i już ruiny murów zamkowych zaczynają się"""".""""""""en zadowalający jeszcze w 1616 r. stan zabudowy następnie się pogorszył. W r. 1638 żalono się
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska geologiczne |
Osunięcia ziemi |
|
|
1532 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Szacherska S. M., Złoty wiek miasta lata 1495-1580. Płock pod rządami starostów królewskich, [w:] Dzieje Płocka, pod red. A. Gieysztora, Płock 1973, s. 117.
Dosłowny zapis źródła:
W 1532 r. przystąpiono bowiem wreszcie do poważniejszej akcji w celu umocnienia wzgórza zamkowego i zabezpieczenia osuwających się gmachów. """"Przez niedbalstwo wiele budynków wraz z górą zapadło się w rzekę"""", pisał w 1530 r. biskup płocki Andrzej Krzycki do swego wuja, biskupa podkanclerzego Piotra Tomickiego."""""""""""" 1532 r. przystąpiono bowiem wreszcie do poważniejszej akcji w celu umocnienia wzgórza zamkowego i zabezpieczenia osuwających się gmachów. """"Przez niedbalstwo wiele budynk""""""""1532 r. przystąpiono bowiem wr
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska meteorologiczne |
Powodzie |
|
|
1665 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Marszał T., Szadek. Monografia miasta, Szadek 1995, s. 28.
Dosłowny zapis źródła:
z wylewu wód liczne szkody poniesione
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska meteorologiczne |
Wyładowania atmosferyczne |
|
|
1648 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Wegner J., Łowicz w okresie 1525-1655, [w:] Łowicz. Dzieje miasta, pod red. R. Kołodziejczyka, Warszawa 1986, s. 103.
Dosłowny zapis źródła:
Chlubą i dumą mieszczan łowickich był renesansowy ratusz […] W 1648 roku """"ku pohańbieniu miasta"""" — w czasie gwałtownej burzy i silnej wichury — stracił on wyniosłą wieżycę, krytą blachą ołowianą. Wieży ratuszowej, pełniącej także funkcje strażnicy, nigdy nie odbudowano.""""""""""""hlubą i dumą mieszczan łowickich był renesansowy ratusz […] W 1648 roku """"ku pohańbieniu miasta"""" — w czasie gwałtownej burzy i silnej wichury — stracił on wyniosłą wieżycę, krytą blachą ołowianą. Wi""""""""lubą i dumą mieszczan łowickich był renesansowy ratusz […] W 1648 roku """"ku pohańbieniu miasta"""" — w czasie gwałtownej burzy i""""""""ubą i dumą mieszczan łowickich był renesansowy ratus
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska meteorologiczne |
Wichury, wiatry |
|
|
1583 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Wegner J., Łowicz w okresie 1525-1655, [w:] Łowicz. Dzieje miasta, pod red. R. Kołodziejczyka, Warszawa 1986, s. 103.
Dosłowny zapis źródła:
Pośrodku Starego Rynku (obrcnie Tadeusza Kościuszki) stał gotycki budynek dawnego ratusza. Również ten ratusz, zwany wówczas Kupusem, stracił swą drewnianą wieżyczkę; zerwał ją silny wiatr w 1583 roku.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska meteorologiczne |
Powodzie |
|
|
1603 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Kersten A., Warszawa kazimierzowska 1648-1668. Miasto — Ludzie — Polityka, Warszawa 1971, s. 19.
Dosłowny zapis źródła:
Most [pierwszy stały most warszawski na Wiśle z 1573 r.] jednak nie trwał """"wieków wiecznie
Oryginalny zapis daty:
już w 1603 r. zniszczyły go kry. Szkody próbowano naprawić — w rachunkach miejskich aż do 1621 r. figurują sumy przeznaczone na konserwację mostu. Widocznie wysiłki były daremne, ponieważ pozycja ta zniknęła z rachunków, a Warszawa nie posiadała stałego mostu, łączącego ją z prawym brzegiem Wisły. Przez ponad sto lat nie podjęto nawet próby przerzucenia mostu.ost [pierwszy stały most warszawski na Wiśle z 1573 r.] jednak nie trwał wieków wiecznie
Naziwsko i imię zbierającego:
już w 1603 r. zniszczyły go kry. Szkody próbowano naprawić — w rachunkach miejskich aż do 1621 r. figurują sumy przeznaczone na
Postać digitalna:
już w 1603 r. zniszczyły go kry. Szkody próbowano naprawić — w rachunkach miejskich aż do 1621 r. figurują sumy przeznaczone na konserwację mostu. Widocznie wysiłki były daremne, ponieważ pozycja ta zniknęła z rachunt [pierwszy stały most warszawski na Wiśle z 1573 r.] jednak nie trwał wieków wiecznie
|
| Zjawiska meteorologiczne |
Wichury, wiatry |
|
|
1602 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Kersten A., Warszawa kazimierzowska 1648-1668. Miasto — Ludzie — Polityka, Warszawa 1971, s. 60.
Dosłowny zapis źródła:
W 1602 r. wichura obaliła wieżę kościelną [kolegiaty św. Jana], zerwała dach, sprawiła, że zapadło się boczne sklepienie. Naprawiając szkody, dokonano pewnych zmian, przede wszystkim jednak we wnętrzu, które przybrało typowo barokowy charakter.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska meteorologiczne |
Powodzie |
|
|
1603 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Konarski K., Warszawa w pierwszym jej stołecznym okresie. Przy współpracy S. Konarskiego, Warszawa 1970, s. 271.
Dosłowny zapis źródła:
Równie bezbronną jak wobec ognia była Warszawa wobec powodzi, oczywiście tylko w nisko położonych dzielnicach, jak Solec, Rybaki czy Praga. W r. 1603 wyrządza Wisła Warszawie ciężką klęskę, znosząc zbudowany z takim wysiłkiem przed trzydziestu laty pierwszy stały most — dumę i chlubę stolicy.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska meteorologiczne |
Powodzie |
|
|
1751 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Konarski K., Warszawa w pierwszym jej stołecznym okresie. Przy współpracy S. Konarskiego, Warszawa 1970, s. 271.
Dosłowny zapis źródła:
W r. 1751 """"Praga i wieś Brudno były jak w morzu — woda znosiła domy, porywała drzewa""""[…] Mijały wieki, a Wisła płynęła po staremu, jak chciała, i zalewała, co chciała."""""""""""" r. 1751 """"Praga i wieś Brudno były jak w morzu — woda znosiła domy, porywała drzewa""""[…] Mijały wieki, a Wisła płynęła po staremu, jak chciała, i zalewała, co""""""""r. 1751 """"Praga i wieś Brudno były jak w morzu — woda znosiła domy, porywała drzewa""""[…] Mijały wieki, a Wisła płynęła po staremu, jak chciała, i zal"""""""". 1751 """"Praga i wieś Brudno były jak w morzu — woda znosiła domy, porywała drzewa""""[…] Mijały wieki, a Wisła płynęła po staremu, jak chciał"""""""" 1751 """"Praga i wieś Brudno były jak w morzu — woda znosiła domy, porywała drzewa""""[…] Mijały wieki, a Wisła płynęła po staremu, jak""""""""1751 """"Praga i wieś Brudno były jak w morzu — woda znosiła domy, porywała drzewa""""[…] Mijały wieki, a Wisła płynęła po starem""""""""751 """"Praga i wieś Brudno były jak w morzu — woda znosiła domy, porywała drzewa""""[…] Mijały wieki, a Wisła płynęła po s""""""""51 """"Praga i wieś Brudno były jak w morzu — woda znosiła domy, porywała drzewa""""[…] Mijały wieki, a Wisła płynęła """"""""1 """"Praga i wieś Brudno były jak w morzu — woda znosiła domy, porywała drzewa""""[…] Mijały wieki, a Wisła płynę"""""""" """"Praga i wieś Brudno były jak w morzu — woda znosiła domy, porywała drzewa""""[…] Mijały wieki, a Wisła pły""""""""""""Praga i wieś Brudno były jak w morzu — woda znosiła domy, porywała drzewa""""[…] Mijały wieki, a Wisła pł""""""""Praga i wieś Brudno były jak w morzu — woda znosiła domy, porywała drzewa""""[…] Mijały wieki, a Wisła pł""""""""raga i wieś Brudno były jak
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska meteorologiczne |
Upały i susza |
|
|
1524 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Drozdowski M., Zahorski A., Historia Warszawy, wyd. 3, Warszawa 1981, s. 33.
Dosłowny zapis źródła:
Rozrost miasta, nasilanie się tendencji kupiectwa do ograniczenia wpływów rzemieślników na rządy w mieście, dążenie patrycjuszowskiej rady do utrącenia apelacji od sądów miejskich do książęcych, niekontrolowana polityka podatkowa rady i wreszcie drożyzna wywołana nieurodzajem 1524 r. stworzyły w Warszawie atmosferę zapalną. W przeddzień przyłączenia do Polski, Warszawa przeżyła konflikt wewnętrzny, tumult, który w 1525 r. wybuchł w mieście.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska meteorologiczne |
Wichury, wiatry |
|
Jesień |
1602 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Drozdowski M., Zahorski A., Historia Warszawy, wyd. 3, Warszawa 1981, s. 46.
Dosłowny zapis źródła:
Na jesieni 1602 r. huragan poczynił duże szkody w mieście, najważniejszą było obalenie wieży na kolegiacie Św. Jana, która runęła na dach kościoła załamując sklepienie.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska meteorologiczne |
Powodzie |
|
Wiosna |
1603 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Drozdowski M., Zahorski A., Historia Warszawy, wyd. 3, Warszawa 1981, s. 46.
Dosłowny zapis źródła:
Na wiosnę 1603 r. załamał się pod naporem lodów stały most na Wiśle.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska meteorologiczne |
Powodzie |
|
Zima |
1793 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Zahorski A., Warszawa za Sasów i Stanisława Augusta, Warszawa 1970, s. 67.
Dosłowny zapis źródła:
Kiedy raz w zimie 1793/1794 zaniedbano rozebranie mostu [na łodziach], kra poważnie go uszkodziła. Na szczęście był już zreperowany na wiosnę 1794 r.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska meteorologiczne |
Powodzie |
|
|
1783 |
0 |
0 |
czerwiec |
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Luboński J., Monografia historyczna miasta Radomia, Radom 1907, s. 32.
Dosłowny zapis źródła:
W 1783 r. w czerwcu była tak wielka powódź w Radomiu, jakiej od lat trzydziestu ludzie nie pamiętali. Rzeka Mleczna zalała pola i ogrody, popsuła wszystkie mosty, skutkiem czego obywatele radomscy postanowili zbudować duży mostna drodze prowadzącej do Radomia i wykopać koło drogi podwójny rów, co przed zimą uczyniono.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska meteorologiczne |
Powodzie |
|
|
1713 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Szczepański J., Gostynin i ziemia gostynińska w latach 1462-1793, [w:] Dzieje Gostynina i ziemi gostynińskiej. Praca zbiorowa, pod red. M. Chudzyńskiego, Warszawa 1990, s. 209.
Dosłowny zapis źródła:
Ziemia gostynińska długo leczyła rany po wydarzeniach wielkiej wojny północnej. Ponadto mieszkańcy wiosek nadwiślańskich zostali dotknięci w czerwcu 1713 r. wielką powodzią.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska meteorologiczne |
Powodzie |
|
|
1713 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Zahorski A., Wiek osiemnasty. Dzieje polityczne i wojskowe Płocka do początków Sejmu Czteroletniego, [w:] Dzieje Płocka, pod red. A. Gieysztora, Płock 1973, s. 172.
Dosłowny zapis źródła:
Powódź najbardziej dała się we znaki na południu, ale w czerwcu 1713 r. główna fala na wezbranej Wiśle przeszła przez Mazowsze.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska meteorologiczne |
Wyładowania atmosferyczne |
|
|
1530 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Szacherska S. M., Złoty wiek miasta lata 1495-1580. Płock pod rządami starostów królewskich, [w:] Dzieje Płocka, pod red. A. Gieysztora, Płock 1973, s. 116.
Dosłowny zapis źródła:
W czasie przejmowania starostwa w 1530 r. piorun wzniecił w katedrze pożar, który strawił lewą nawę, a roztopiona bryła ołowiu, jakim kryty był dach, przywaliła zgliszcza.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska meteorologiczne |
Wichury, wiatry |
|
Jesień |
1602 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Gieysztorowa I., Od Jagiellonów do Sobieskiego 1526-1696, [w:] Cztery wieki Mazowsza. Szkice z dziejów 1526-1914, pod red. S. Herbsta, Warszawa 1968, s. 47-48.
Dosłowny zapis źródła:
Wiek XVII zaczął się dla Warszawy niezbyt fortunnie szeregiem klęsk, spadających na miasto jedna po drugiej. W jesieni 1602 roku wielkie szkody wyrządził orkan, zrywając dachy i obalając wieżę u Św. Jana, pod której ciężarem runęło sklepienie kolegiaty.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zjawiska meteorologiczne |
Powodzie |
|
|
1713 |
0 |
0 |
czerwiec |
|
|
0 |
0 |
0 |
Mazowieckie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Zahorski A., Od Sasów do Napoleona (1696-1806), [w:] Cztery wieki Mazowsza. Szkice z dziejów 1526-1914, pod red. S. Herbsta, Warszawa 1968, s. 157.
Dosłowny zapis źródła:
Powódź najbardziej dała się we znaki na południu kraju, ale w czerwcu 1713 r. główna fala na wezbranej Wiśle przeszła przez Mazowsze, w Warszawie uszkodziła składy solne na Solcu.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1700 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Na łowickim szlaku, Łowicz 2002, s. 7.
Dosłowny zapis źródła:
Dotkliwe ciężary, związane z kwaterowaniem wojsk idących na wojnę północną i pożary utrudniają powrót do dawnej pozycji grodu [miasta Łowicza]
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1655 |
1657 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Na łowickim szlaku, Łowicz 2002, s. 11.
Dosłowny zapis źródła:
Podczas potopu Szwedzi zniszczyli obiekt [kolegiatę w Łowiczu] i wywieźli z niego kilka wozów sreber
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
Miasta |
|
|
1657 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Na łowickim szlaku, Łowicz 2002, s. 37.
Dosłowny zapis źródła:
W czasie potopu na zamku [prymasowskim w Łowiczu] kwaterowały wojska Karola Gustawa. […] Mimo prób odbicia, do 1657 roku pozostał on w rękach Szwedów, którzy odchodząc część spalili, część wysadzili w powietrze
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1655 |
1657 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Lechowicz Z., Olędzki M., Dawne dzieje Inowłodza, Łódź 2004, s. 54, 97.
Dosłowny zapis źródła:
Wojna szwedzka, potocznie zwana Potopem, bardzo dotkliwie dała się we znaki zarówno mieszkańcom miasta [Inowłodza], jak i całego starostwa […] 9 września 1655 r., w trakcie forsowania rzeki Pilicy pod Inowłodzem, zaatakował ich [Szwedów] Stefan Czarniecki […] Operacje wojskowe spowodowały rzecz jasna spustoszenie całej okolicy […] 25 października, pacyfikację terenów spierających partyzantkę rozpoczął J. Boddeker dowodzący rajtarią i gen. Müller […] W styczniu 1656 r. siedemnastotysięczna armia nieprzyjacielska forsowała Pilicę pod Inowłodzem, a jej kolejny przemarsz miał miejsce w kwietniu tego roku. Bezmiaru zniszczeń i gwałtów dopełniły niekarne i słynące z grabieży oraz okrucieństwa oddziały Rakoczego, w roku 1657""""
""""Zniszczenie zamku wiąże on [J. Augustyniak] z operacjami oddziałów szwedzkich na terenie Inowłodza w roku 1655""""""""""""ojna szwedzka, potocznie zwana Potopem, bardzo dotkliwie dała się we znaki zarówno mieszkańcom miasta [Inowłodza], j
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1702 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Lechowicz Z., Olędzki M., Dawne dzieje Inowłodza, Łódź 2004, s. 54.
Dosłowny zapis źródła:
W rejonie nadpilickim Szwedzi pojawili się ponownie w czasie wojny północnej, w r. 1702, tj. po bitwie pod Kliszowem. Zginął wówczas starosta inowłodzki Aleksander Feliks Lipski, zwolennik elekcji saskiej. W odwecie za jego działalność polityczną wojska szwedzkie spacyfikowały dzierżawione przez Lipskich dobra inowłodzkie. W latach 1702-1704 wojska Karola XII jeszcze wielokrotnie operowały w rejonie Inowłodza
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1794 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Lechowicz Z., Olędzki M., Dawne dzieje Inowłodza, Łódź 2004, s. 54.
Dosłowny zapis źródła:
pod koniec wieku [XVIII] , w czasie insurekcji kościuszkowskiej, Inowłódz uległ dewastacji, tym razem przez stacjonujące tu wojska pruskie gen. Heinricha von Kleista
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
Miasta |
|
|
1606 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Łęczyca. Historia i współczesność, Łęczyca 1988, s. 12.
Dosłowny zapis źródła:
W 1606 roku część miasta została spalona przez rokoszan spod znaku Zebrzydowskiego, lecz szkody szybko naprawiono
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
Jesień |
1655 |
1655 |
1656 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Łęczyca. Historia i współczesność, Łęczyca 1988, s. 13.
Dosłowny zapis źródła:
[jesienią 1655] Łęczyca została zdobyta i ograbiona [przez Szwedów] […] Szwedzi zamordowali, w odwet za oblężenie, prawie stu mieszkańców, w tym kilku duchownych […] ostatecznie miasto wyzwolono po 11-dniowym oblężeniu w październiku 1565 roku. Wchodzące do grodu oddziały polskie urządziły pogrom ludności żydowskiej. Według lustracji z 1661 roku, zabito około 1500 Żydów. W zniszczonym mieście ocalały zaledwie 3 domy
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
Miasta |
|
|
1705 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Łęczyca. Historia i współczesność, Łęczyca 1988, s. 13.
Dosłowny zapis źródła:
Już w 1705 roku, w czasie Wojny Północnej, Łęczyca została zdobyta przez Szwedów, którzy zastali ją ogarniętą pożarem, wywołanym przez ustępujące wojska saskie pod dowództwem gen. Schulenberga
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
Wsi |
|
|
1657 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Majewska-Rau A., Zamek w Oporowie — dzieje zabytku oraz restauracja w latach 1962-1965, [w:] Oporów. Stan badań. Materiały sesji naukowej zorganizowanej z okazji 50. rocznicy Muzeum w Oporowie 22 listopada 1999 roku, Oporów 2000, s. 198.
Dosłowny zapis źródła:
W czasie gdy zamek [w Oporowie] był w posiadaniu Tarnowskich, podczas potopu szwedzkiego nastąpiło pierwsze, i jedyne na tak dużą skalę, zniszczenie zamku. Ze źródeł przechowywanych na Jasnej Górze wiadomo, że w 1657 r. Szwedzi podpalili klasztor [paulinów] i zamek [w Oporowie]. Rozmiary zniszczeń nie są znane, ale jak przypuszcza G. Majewska, spłonęły wówczas dachy i szczyty domu mieszkalnego. Zniszczeniu ulec miały także szczyty wież i stropy górnych kondygnacji. Jak szybko podjęto prace remontowe — nie wiadomo, ale przypuszczać można, że rozpoczęto je niedługo po wojnie, a trwały prawie do końca XVII wieku
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
Wsi |
|
|
1657 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Kin-Majewska G., Zamek w Oporowie, Oporów 1998, s. 10.
Dosłowny zapis źródła:
Zachowany w kronikach paulinów opis dramatycznych wydarzeń w Oporowie w roku 1657, podczas najazdu szwedzkiego, obrazujący tortury zadawane oporowskim zakonnikom, zawiera także wiadomość o podpaleniu klasztoru i spaleniu zamku przez Szwedów. Rozmiar zniszczeń powodowanych pożarem nie jest znany, można jedynie przypuszczać, że spłonęły dachy, a wraz z nimi przestały istnieć szczyty domu mieszkalnego, gdyż najpewniej występowała taka forma zwieńczenia w jego bocznych elewacjach. Ślady spalenizny znalezione w czasie badań archeologicznych w 1957 i w 1996 roku w wykopach przy bramie wjazdowej i w północnym narożniku muru obronnego, obok wieży, mogą pochodzić z tego czasu
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1655 |
1657 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Baranowski B., Łódź i okolice od końca XVI do końca XVIII w., [w:] Łódź. Dzieje miasta, pod red. R. Rosina, t. I: Do 1918 r., pod red. B. Baranowskiego i J. Fijałka, Warszawa-Łódź 1980, s. 109, 118.
Dosłowny zapis źródła:
Działania wojenne z połowy XVII wieku spowodowały spustoszenie miasta, które prawdopodobnie częściowo się odbudowało w ostatnim ćwierćwieczu tego stulecia""""
""""W latach wojen z połowy XVII w. kilkakroć łupili ją [Łódź] zarówno szwedzcy najeźdźcy, jak i posiłkowe oddziały austriackie. Także niekarni polscy żołnierze nieraz mocno dali się ludności we znaki""""""""""""ziałania wojenne z połowy XVII wieku spowodowały spustoszenie miasta, które prawdopodobnie częściowo się odbudowało w ostatnim ćwierćwieczu tego stulecia""""
""""W latach wojen z połowy XVII w. kilkakroć ł""""""""iałania wojenne z połowy XVII wieku spowodowały
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1665 |
1667 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Baranowski B., Łódź i okolice od końca XVI do końca XVIII w., [w:] Łódź. Dzieje miasta, pod red. R. Rosina, t. I: Do 1918 r., pod red. B. Baranowskiego i J. Fijałka, Warszawa-Łódź 1980, s. 119.
Dosłowny zapis źródła:
Następnie dużym zniszczeniom uległo miasteczko w okresie rokoszu Lubomirskiego
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1702 |
1709 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Baranowski B., Łódź i okolice od końca XVI do końca XVIII w., [w:] Łódź. Dzieje miasta, pod red. R. Rosina, t. I: Do 1918 r., pod red. B. Baranowskiego i J. Fijałka, Warszawa-Łódź 1980, s. 109, 119.
Dosłowny zapis źródła:
W początkach XVIII wieku doszło jednak do nowych zniszczeń, w wyniku których w 1727 r. były w Łodzi 42 domy mieszkalne, a w 1728 r. tylko 39. Jej ludność nie przekraczała wtedy zapewne 200-250 osób""""
""""W początkach XVIII wieku poważnie dotknęły je [miasteczko Łódź] rekwizycje przeprowadzane przez wojska szwedzkie, saskie, a także polskich zwolenników Augusta II czy też Stanisława Leszczyńskiego"""""""""""" początkach XVIII wieku doszło jednak do nowych zniszczeń, w wyniku których w 1727 r. były w Łodzi 42 domy mieszkalne, a w 1728 r. tylko 39. Jej ludność nie przekraczała wtedy zapewne 200-250 osób""""
""""""""pocz
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1703 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Gramsz A., Dzieje Pabianic. Kalendarium do 1939 roku, Łódź 2005, s. 24.
Dosłowny zapis źródła:
1703. Stojący obozem w Pabianicach Szwedzi spalili wiele domów w mieście. […]
1706. W sierpniu w Dłutowie stacjonowało 6000 żołnierzy szwedzkiego generała Horna
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1734 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Gramsz A., Dzieje Pabianic. Kalendarium do 1939 roku, Łódź 2005, s. 25.
Dosłowny zapis źródła:
1734. Popierające Augusta III wojska rosyjskie wkroczyły na teren dóbr pabianickich i zarekwirowały 1434 woły, 73 konie, 442 krowy
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1655 |
1657 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Zawilski A., Bełchatów i jego historyczne awanse, Łódź 1967, s. 22.
Dosłowny zapis źródła:
Reszty zniszczeń [po wzajemnych zajazdach współwłaścicieli Bełchatowa w połowie XVII wieku] dopełniły najazdy szwedzkie
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
Miasta |
|
|
1655 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Brzeziński K., Gramsz A., Tuszyn od królewszczyzny do hiperbazaru. Opowieść monograficzna, Łódź 2003, s. 69.
Dosłowny zapis źródła:
W roku 1655 wkroczyło do Tuszyna skandynawskie żołdactwo. Oporu nikt mu nie stawiał, bo miasto i jego mieszkańcy w ogóle nie byli przygotowani do funkcji obronnych. Przez kilka dni rajtarzy Karola Gustawa grabili bezkarnie, co się dało: z obór wyganiali bydło, pustoszyli komory i spiżarnie z zapasów żywności, z izb zabierali wszystko, co tylko im się wydało cenne. Cięli rapierem każdego, kto próbował bronić dobytku lub stawać w obronie czci gwałconych kobiet. Na koniec, gdy nasycili już swe zdziczałe od wojny żądze i formowali się do wymarszu, podłożyli w mieście ogień. Ostało się tylko 40 domostw
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1703 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Brzeziński K., Gramsz A., Tuszyn od królewszczyzny do hiperbazaru. Opowieść monograficzna, Łódź 2003, s. 69.
Dosłowny zapis źródła:
Ponownie skandynawscy grabieżcy pojawili się w roku 1703; wtedy nie oszczędzili nawet kościoła [parafialnego św. Witalisa] i plebanii. […] Ale Tuszyn łupiły wojska i litewskie, i saskie, i rosyjskie, a nawet nasze rodzime — koronne
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1661 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Brzeziński K., Gramsz A., Tuszyn od królewszczyzny do hiperbazaru. Opowieść monograficzna, Łódź 2003, s. 69.
Dosłowny zapis źródła:
W roku 1661, chorągiew rotmistrza Eustachego Tyszkiewicza, mając miasto [Tuszyn] na trasie swego przemarszu, zatrzymała się tam na popas i siłą rekwirowała żywność i paszę dla koni
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1665 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Brzeziński K., Gramsz A., Tuszyn od królewszczyzny do hiperbazaru. Opowieść monograficzna, Łódź 2003, s. 69.
Dosłowny zapis źródła:
W roku 1665 dragoni księcia [Michała Kazimierza] Radziwiłła złupili miasto [Tuszyn] i wiele gwałtu zadali mieszkańcom
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1696 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Brzeziński K., Gramsz A., Tuszyn od królewszczyzny do hiperbazaru. Opowieść monograficzna, Łódź 2003, s. 69.
Dosłowny zapis źródła:
Kolejnych takich wyniszczających popasów miało w Tuszynie kilka innych oddziałów wojsk najrozmaitszego autoramentu. Jak na przykład […] regimenty wojewody inowrodławskiego Gołeckiego (r. 1696)
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1704 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Brzeziński K., Gramsz A., Tuszyn od królewszczyzny do hiperbazaru. Opowieść monograficzna, Łódź 2003, s. 69.
Dosłowny zapis źródła:
[Tuszyn spustoszyły] regimenty rotmistrza Ludwika Minora (r. 1704)
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1734 |
1734 |
1768 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Brzeziński K., Gramsz A., Tuszyn od królewszczyzny do hiperbazaru. Opowieść monograficzna, Łódź 2003, s. 69-70.
Dosłowny zapis źródła:
[Tuszyn spustoszył] oddział stojącej po stronie [Stanisława] Leszczyńskiego szlachty sieradzkiej. Oddziały rosyjskie (popierające Sasa) ograbiły tuszynian w roku 1734, a następnie w roku 1768 na przemian z wojskami konfederacyjnymi nakładały na miasto wielkie kontrybucje
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
Miasta |
|
|
1656 |
1655 |
1656 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Olejnik T., Leksykon miasta Wielunia, Wieluń 1998, s. 76, 77, 156, 233, 256, 266.
Dosłowny zapis źródła:
Podległe mu [Janowi Wejhardowi Wrzesowiczowi, najemnikowi czeskiemu, generał-majorowi Karola X Gustawa] oddziały szwedzkie zajęły 7 XI 1655 r. Wieluń. Obsadził miasto załogą szwedzką (regiment rajtarii w sile 200 knechtów) pod dowództwem księcia saskiego, Franciszka Erdmana. W styczniu 1656 r. powstańcy polscy pod dowództwem Krzysztofa Żegockiego zdobyli Wieluń, lecz nie zdołali zdobyć zamku, w którym bronił się Wrzesowicz. W odwet za napad powstańców generał spalił miasto i okolice. Wkrótce został otoczony przez powstańców chłopskich i zabity"""" (s. 233)
""""Po zajęciu Wielunia przez Szwedów w 1655 r. klasztor i kościół [oo. augustianów w Wieluniu] zostały przez najeźdźców ograbione, a o. Marceli Kłobuszyński zamordowany przez żołnierzy. Prawdopodobnie w okresie najazdu szwedzkiego uległ też zniszczeniu budynek klasztorny"""" (s. 76)
""""Podczas najazdu szwedzkiego, rabując wieluńskie klasztory Szwedzi, zamordowali 12 I 1656 r. dwóch zakonników [oo. paulinów]: o. Hieronima Wojasza i o. Marcelego Tomickiego"""" (s. 77)
""""1656 r. — generał wojsk szwedzkich, Wrzesowicz, w odwet za atak partyzantów polskich na okupowane miasto, spalił zamek, miasto i przedmieścia [Wielunia]"""" (s. 156)""""""""odległe mu [Janowi Wejhardowi Wrzesowiczowi, najemnikowi czeskiemu, generał-majorowi Karola X Gustawa] oddziały szwedzkie zajęły 7 XI 1655 r. Wieluń. Obsadził miasto załogą szwedzką (regiment rajtarii w sile 200 knechtów) pod dowództwem księcia saskiego, Franciszka Erdmana. W styczniu 1656 r. powstańcy polscy pod dowództwem Krzysztofa Żegockiego zdobyli Wieluń, lecz nie zdołali zdobyć zamku, w którym bronił się Wrzesowicz. W odwet za napad powstańców generał spalił miasto i okolice. Wkrótce został otoczony przez powstańców chłopskich i zabity"""" (s. 233)
""""Po zajęciu Wielunia przez Szwedów w 1655 r. klasztor i kościół [oo. augustianów """"""""dległe mu [Janowi Wejhardowi Wrzesowiczowi, najemnikowi czeskiemu, generał-majorowi Karola X G
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1588 |
0 |
0 |
styczeń |
|
|
13 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Olejnik T., Leksykon miasta Wielunia, Wieluń 1998, s. 256.
Dosłowny zapis źródła:
13 stycznia 1588 r. — wojska zwolenników Maksymiliana Habsburga pod dowództwem Stanisława Stadnickiego zdobyły Wieluń
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1702 |
0 |
0 |
sierpień |
|
|
10 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Olejnik T., Leksykon miasta Wielunia, Wieluń 1998, s. 262.
Dosłowny zapis źródła:
10 sierpnia 1702 r. — bitwa pod Wieluniem stoczona w dniach 10-13 VIII między wojskiem szwedzkim a rosyjskim"""" (s. 262)
""""Staraniem pierwszego rektora szkoły [kolegium pijarów w Wieluniu] o. Hipolita Poradowskiego, wzniesiono drewniane budynki kolegium, spalone jednak przez Szwedów w okresie wojny północnej w końcu XVII wieku. Nowe, tym razem murowane budynki, wznieśli pijarzy w latach 1737-1742"""" (s. 83)""""""""0 sierpnia 1702 r. — bitwa pod Wieluniem stoczona w dniach 10-13 VIII między wojskiem szwedzkim a rosyjskim"""" (s. 262)
""""Staraniem pierwszego rektora szkoły [kolegium pijarów w Wieluniu] o. Hipolita Poradowskiego, wzniesiono drewniane budynki kolegium, spalone jednak przez Szwedów w okresie wojny """""""" sierpnia 1702 r. — bitwa pod Wieluniem stoczona w dniach 10-13 VIII między wojskiem szwedzkim a rosyjskim"""" (s. 262)
""""Staraniem pierwszego rektora szkoły [kolegium pijarów w Wieluniu] o. H""""""""sierpnia 1702 r. — bitwa pod Wieluniem stoczona w dniach 10-13 VIII między wojskiem
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
Miasta |
|
|
1656 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Żerek-Kleszcz H., Dzieje miasta w XVII i XVIII wieku, [w:] Uniejów. Dzieje miasta, pod red. J. Szymczaka, Łódź-Uniejów 1995, s. 111.
Dosłowny zapis źródła:
Według literatury przedmiotu miasto zostało zniszczone przez pożary […] oraz w czasie działań wojennych w 1656 […]. Relacja z 1658 r. podaje tylko liczbę spustoszałych placów, których miało przybyć miastu 67.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1702 |
1709 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Żerek-Kleszcz H., Brzeziny w XVII i XVIII wieku, [w:] Brzeziny. Dzieje miasta do 1995 roku, pod red. K. Badziaka, Łódź-Brzeziny 1997, s. 82, 99, 166.
Dosłowny zapis źródła:
Tragedię miastu [Brzezinom] przyniosła w początkach XVIII w. ostatnia wojna zwana północną, a w związku z nią nie tyle działania wojenne, co okupacja i żołnierska samowola.""""
""""Po zniszczeniu tego budynku w początkach XVIII w. miasto wybudowało nowy ratusz, nie bez trudności, bowiem raz zgromadzony budulec spalili żołnierze z chorągwi Józefa Lubomirskiego.""""
""""Wszelkie dotychczasowe doświadczenia mieszczan przerosła skala strat materialnych poniesionych w czasie wielkiej wojny północnej. Według wyliczeń przedstawionych w 1718 r. w ciągu 13 lat miasto poniosło straty w wysokości 59 008 zł. Najwięcej kosztowała Brzeziny dywizja podkomorzego koronnego Lubomirskiego — 20 036 zł. Mieszczanie tradycyjnie skarżyli się na rabunek bydła, """"zdzieranie sukien"""", zniszczenie statków piwnych i gorzałczanych. Żołnierze z chorągwi Lubomirskiego rozebrali w mieście kilka domów i — o czym już była mowa — spalili drewno przeznaczone na budowę ratusza. Straty okolicznych wsi — Lipin, Grzmiącej, Polika i Zawad zostały wyliczone na 8326 zł.""""""""""""ragedię miastu [Brzezinom] przyniosła w początkach XVIII w. ostatnia wojna zwana północną, a w związku z nią nie tyle działania wojenne, co okupacja i żołnierska samowola.""""
""""Po zniszczeniu tego budynku w początkach XVIII w. miasto wybudowało nowy ratusz, nie bez trudności, bowiem raz zgromadzony budulec spalili żołnierze z chorągwi Józefa Lubomirskiego.""""
""""Wszelkie dotychczasowe doświadczenia mieszczan przerosła skala strat materialnych poniesionych w czasie wielkiej wojny północnej. Według wyliczeń przedstawionych w 1718 r. w ciągu 13 lat miasto poniosło straty w wysokości 59 008 zł. Najwięcej kosztowała Brzeziny dywizja podkomorzego koronnego Lubomirskiego — 20 036 zł. Mieszczanie tradycyjnie skarżyli się na rabunek bydła, """"zdzieranie sukien"""", zniszczenie statków piwnych i gorzałczanych. Żołnierze z chorągwi Lubomirskiego rozebrali w mieście ki""""""""agedię miastu [Brzezinom] przyniosła w początkach XVIII w. ostatnia wojna zwana północną, a w związku z nią nie tyle działania wojenne, co okupacja i żołnierska samowola.""""
""""Po zniszczeniu tego budynku w początkach XVIII w. miasto wybudowało nowy ratusz, nie bez trudności, bowiem raz zgromadzony budulec spalili żołnierze z chorągwi Józefa Lubomirskiego.""""
""""Wszelkie dotychczasowe doświadczenia mieszczan przerosła skala strat materialnych poniesionych w czasie wielkiej wojny północnej. Według wyliczeń przedstawionych w 1718 r. w ciągu 13 lat miasto poniosło straty w wysokości 59 008 zł. Najwięcej kosztowała Brzeziny dywizja podkomorzego koronnego Lubomirskiego — 20 036 zł. Mieszcz""""""""gedię miastu [Brzezinom] przyniosła w początkach XVIII w. ostatnia wojna zwana północną, a w związku z nią nie tyle działania wojenne, co okupacja i żołnierska samowola.""""
""""Po zniszczeniu tego budynku w początkach XVIII w. miasto wybudowało nowy ratusz, nie bez trudności, bowiem raz zgromadzony budulec spalili żołnierze z chorągwi Józefa Lubomirskiego.""""
""""Wszelkie dotychczasowe doświadczenia mieszczan przerosła skala strat materialnych poniesionych w czasie wielkiej wojny północnej. Według wyliczeń przedstawion""""""""edię miastu [Brzezinom] przyniosła w początkach XVIII w. ostatnia wojna zwana północną, a w związku z nią nie tyle działania wojenne, co okupacja i żołnierska samowola.""""
""""Po zniszczeniu tego budynku w początkach XVIII w. miasto wybudowało nowy ratusz, nie bez trudności, bowiem raz zgromadzony budulec spalili żołnierze z chorągwi Józefa Lubomirsk""""""""dię miastu [Brzezinom] przyniosła w początkach XVIII w. ostatnia wojna zwana północną, a w związku z nią nie tyle działania wojenne, co okupacja i żołnierska samowola.""""
""""Po znisz""""""""ię miastu [Br
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1623 |
0 |
0 |
wrzesień |
|
|
11 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Żerek-Kleszcz H., Brzeziny w XVII i XVIII wieku, [w:] Brzeziny. Dzieje miasta do 1995 roku, pod red. K. Badziaka, Łódź-Brzeziny 1997, s. 99.
Dosłowny zapis źródła:
Informacje o niej [drugiej budowli ratuszowej] znajdują się w opisie napaści dokonanej na miasto 11 IX 1623 r. przez ludzi Walentego Plichty, wówczas podkomorzego rawskiego. Ratusz został wtedy zdobyty przez napastników, co odebrało mieszczanom możliwości obrony"""".""""""""n
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1621 |
0 |
0 |
kwiecień |
|
|
4 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Żerek-Kleszcz H., Brzeziny w XVII i XVIII wieku, [w:] Brzeziny. Dzieje miasta do 1995 roku, pod red. K. Badziaka, Łódź-Brzeziny 1997, s. 165.
Dosłowny zapis źródła:
W 1621 r. bracia Lasoccy [właściciele Brzezin] uzyskali od Zygmunta III uniwersał datowany 4 kwietnia tego roku skierowany do dowódców wojskowych i przypominający, iż dobra szlacheckie wolne są od stacji żołnierskich. W związku z tym uniwersał nakazywał im opuszczenie dóbr brzezińskich oraz zwrócenie niesłusznie pobranych stacji, aby „w ciągnieniu przed tym na Ukrainę jako nąjskromni bez skwierku i uciążenia ludzkiego zachowali się"""". Straty poniesione wówczas przez miasto nie są znane."""""""""""" 1621 r. bracia Lasoccy [właściciele Brzezin] uzyskali
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1635 |
0 |
0 |
lipiec |
|
|
20 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Żerek-Kleszcz H., Brzeziny w XVII i XVIII wieku, [w:] Brzeziny. Dzieje miasta do 1995 roku, pod red. K. Badziaka, Łódź-Brzeziny 1997, s. 165.
Dosłowny zapis źródła:
Trzy dni trwały rabunki w mieście napadniętym 20 VII 1635 r. przez chorągiew starosty kałuskiego Łukasza Żółkiewskiego dowodzonej przez Pawła Kochana. Straty materialne i koszty utrzymania żołnierzy mieszczanie wyliczyli na 501 zł 20 gr. Kosztowało ich to zatem więcej niż wyniosły zapłacone w tym roku podatki.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1668 |
0 |
0 |
styczeń |
|
|
1 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Żerek-Kleszcz H., Brzeziny w XVII i XVIII wieku, [w:] Brzeziny. Dzieje miasta do 1995 roku, pod red. K. Badziaka, Łódź-Brzeziny 1997, s. 165.
Dosłowny zapis źródła:
W 1668 r. w dzień noworoczny Brzeziny zostały zaatakowane przez żołnierzy z chorągwi Marcina Zamojskiego prowadzonych przez Marcina Bykowskiego. Straty poniósł wtedy kościół parafialny, a obiektem napaści była procesja, której uczestnicy odnieśli rany.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
Jesień |
1673 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Żerek-Kleszcz H., Brzeziny w XVII i XVIII wieku, [w:] Brzeziny. Dzieje miasta do 1995 roku, pod red. K. Badziaka, Łódź-Brzeziny 1997, s. 165.
Dosłowny zapis źródła:
Jesienią 1673 r. stacjonowała w mieście chorągiew zaciężna chorążego łęczyckiego. Ofiarą żołnierskiego rabunku padło 56 mieszczan, którzy łącznie wycenili swoje straty na 174 zł 20 gr. Żołnierze rabowali przede wszystkim żywność, a napotykając opór niszczyli domy i warsztaty rzemieślników.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1676 |
0 |
0 |
maj |
|
|
3 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Żerek-Kleszcz H., Brzeziny w XVII i XVIII wieku, [w:] Brzeziny. Dzieje miasta do 1995 roku, pod red. K. Badziaka, Łódź-Brzeziny 1997, s. 165.
Dosłowny zapis źródła:
Bardziej drastyczny przebieg miał pobyt w mieście w dzień jarmarczny na św. Krzyża w 1676 r. regimentu piechoty pod komendą Jana Butlera. Żołnierze zaatakowali z broni palnej mieszczan, kupców i okoliczną szlachtę tłumnie przybyłą na jarmark. W wyniku zamieszek śmierć ponieśli sukiennik brzeziński Maciej Mazanek i Jan Mazik (latior). Dziedzice Brzezin Adam Trojanowski i Jan Lasocki oraz poszkodowani mieszczanie i szlachta zanieśli 6 V 1676 r. protestację do grodu łęczyckiego, przedstawiając wykaz zrabowanych rzeczy i dokonując urzędowej obdukcji ran i urazów odniesionych w wyniku napaści. Burmistrz brzeziński Walenty Skorupski przezentował przed urzędem ciała zamordowanych. Właściciele miasta zanieśli też skargę przed sejmik łęczycki i zamierzali dochodzić sprawiedliwości przed sądem hetmana koronnego. Sprawę jednak załatwiono polubownie z inicjatywy rotmistrza zbójeckiego regimentu Piotra Szczuki. który chciał uniknąć kompromitującego procesu i uchronić od kary oficerów („consulendo reputationi Regimentu swego, honoru domu swego i providendo securitati zdrowia pomienionego commendanta""""). Szczuka zobowiązał się wypłacić poszkodowanym i kościołowi parafialnemu rekompensatę w kwocie 1500 zł. Ugodę podpisano w Brzezinach 11 V 1676 r., dając regimentowi tylko tydzień czasu na zadośćuczynienie krzywdom. Warunki ugody musiały zostać rychło dopełnione, bowiem Jan Lasocki i Adam Trojanowski aktem w grodzie rawskim skasowali protestację i uwolnili regiment od zgłoszonych w niej pretensji.""""""""""""ardziej drastyczny przebieg miał pobyt w mieście w dzień jarmarczny na św. Krzyża w 1676 r. regimentu piechoty pod komendą Jana Butlera. Żołnierze zaatakowali z broni palnej mieszczan, kupców i okoliczną szlachtę tłumnie przybyłą na jarmark. W wyniku zamieszek śmierć ponieśli sukiennik brzeziński Maciej Mazanek i Jan Mazik (latior). Dziedzice Brzezin Adam Trojanowski i Jan Lasocki oraz poszkodowani
Oryginalny zapis daty:
dzień jarmarczny św. Krzyża
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1655 |
1657 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Baranowski B., Stosunki gospodarcze i społeczne w XVII i XVIII wieku, [w:] Szkice z dziejów Sieradzkiego, pod red. J. Śmiałowskiego, Łódź 1977, s. 106.
Dosłowny zapis źródła:
Zniszczenia wojenne z połowy XVII w. na terenie Sieradzkiego były bardzo duże. Olbrzymie połacie ziemi leżały teraz puste, nie było jej bowiem komu uprawiać. Znaczna liczba osób zmarła na skutek zarazy lub głodu. Część ludności rozbiegła się z powodu zniszczeń wojennych. Cóż bowiem miał robić chłop, któremu obcy czy też swoi żołnierze spalili zabudowania i zniszczyli cały dobytek? Niejednokrotnie, nie mając zboża na zasiewy ani inwentarza do obróbki ziemi, rzucał swą rodzinną wieś i wędrował w inne strony lub też stawał się człowiekiem luźnym. Lustracja dóbr królewskich woj.. Sieradzkiego z 1661 r. wyraźnie przedstawia ten straszliwy stan zniszczenia. W okresie niespełna pół wieku (1616-1661) liczba gospodarstw chłopskich zmalała na tym terenie prawie o połowę. Lata następne tendencję tę raczej pogłębiły. Inwentarze dóbr szlacheckich z tych lat stwierdzają, że w niektórych wsiach zabudowania chłopskie były spalone, a chłopi mieszkali w szałasach zbudowanych z chrustu, lub — jak np. w okolicach Burzenina — w jamach wykopanych w ziemi i nakrytych dachami z gałęzi i darni. Na skutek zniszczeń wojennych w dużym stopniu zwiększył się areał ziemi folwarcznej.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1665 |
1655 |
1665 |
październik |
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Marszał T., Szadek. Monografia miasta, Szadek 1995, s. 28.
Dosłowny zapis źródła:
Podobnie jak inne miasta regionu sieradzkiego, również Szadek poważnie został zniszczony w okresie wojen szwedzkich i później w czasie rokoszu Lubomirskiego (miasto i rycerstwo w nim zgromadzone w czasie tego rokoszu stanęło po stronie króla). W 1665 r., jak określił to kronikarz, """"tegoż najnieszczęśliwszego […] roku na obywateli naszych liczne zwaliły się przykrości"""". Burmistrzem miasta był wówczas Maciej Bardczyk. Przez miasto ciągnęły liczne oddziały piesze i konne, a 17 października tego roku przy probostwie w Szadku stanął obóz Marszałka Wielkiego Koronnego zbuntowanego przeciw królowi. Po postoju tym pozostały """"stodoły poniszczone, bydła moc porwana i sprzęty i wiele innych rzeczy potracone"""" […] pożar 15 stodół ze zbożem oraz splądrowanie miasta i pobranie okupu przez """"niecnych żołnierzy zebrany oddział""""""""""""odobnie jak inne miasta regionu sieradzkiego, również Szadek poważnie został zniszczony w okresie wojen szwedzkich i później w czasie rokoszu Lubomirskiego (miasto i rycerstwo w nim zgromadzone w czasie tego rokoszu stanęło po stronie króla). W 1665 r., jak określił to kronikarz, """"tegoż najnieszczęśliwszego […] roku na obywateli naszych liczne zwaliły się przykrości"""". Burmistrzem miasta był wówczas Maciej Bardczyk. Przez miasto ciągnęły liczne oddziały piesze i konne, a 17 października tego roku przy probostwie w Szadku stanął obóz """"""""dobnie jak inne miasta regionu sieradzkiego, również Szadek poważnie został zniszczony w okresie wojen szwedzkich i później w czasie rokoszu Lubomirskiego (miasto i rycerstwo w nim zgromadzone w czasie tego rokoszu stanęło po stronie króla). W 1665 r., jak
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1677 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Marszał T., Szadek. Monografia miasta, Szadek 1995, s. 28.
Dosłowny zapis źródła:
W 1677 r. miasto było miejscem zimowego stacjonowania chorągwi cześnika koronnego Opalińskiego, która to chorągiew """"pozwalała sobie multos excessus"""""""""""" 1677 r. miasto było miejscem zi
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1704 |
1713 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Marszał T., Szadek. Monografia miasta, Szadek 1995, s. 29.
Dosłowny zapis źródła:
Na początku XVIII w. starostą w Szadku był Adam (syn Stefana), ostatni z rodziny Wierzbowskich. W tym czasie miasto dotknęły kolejne klęski ze strony Szwedów. Nieudane pertraktacje prowadzone przez starostę w styczniu 1704 r. nie zapobiegły konfiskatom. W 1713 r. ludność miasta poniosła wielkie straty w wyniku spustoszeń dokonanych przez wojska szwedzkie, dowodzone przez Fleminga.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1734 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Marszał T., Szadek. Monografia miasta, Szadek 1995, s. 30.
Dosłowny zapis źródła:
W 1734 r. odbył się w Szadku wielki zjazd szlachty, zwołany uniwersałem króla wygnańca — Stanisława Leszczyńskiego, w czasie którego starosta szadkowski stał się jednym z konsyliarzy konfederacji sieradzkiej, zawiązanej przeciw Augustowi III. W tej sytuacji nic dziwnego, że upadek konfederacji przyniósł splądrowanie Szadku przez zwycięskich żołnierzy.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1626 |
1629 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Koliński J., Dzieje miasta w XVII i XVIII wieku, [w:] Dzieje Pabianic, pod red. G. Missalowej, Łódź 1968, s. 57.
Dosłowny zapis źródła:
W rok później rozpoczęła się pierwsza wojna szwedzka (1626-1629), która spowodowała duże straty nie tylko na terenie Prus Królewskich i ziemiach północnej Wielkopolski, lecz także na skutek translokacji i postojów wojsk również i w innych częściach kraju. Zapewne i Pabianice znalazły się w zasięgu jej odziaływania, zważywszy, że królewskie i duchowne dobra pobliskiego województwa łęczyckiego były miejscem zgrupowania cesarskich wojsk austriackich. Sądząc po rozmiarach upadku rzemiosła miejskiego straty te wydają się być bardzo znaczne. […] liczba pabianickich rzemieślników zmalała z około 77 w roku 1606 do 18 w roku 1629.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1655 |
1657 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Koliński J., Dzieje miasta w XVII i XVIII wieku, [w:] Dzieje Pabianic, pod red. G. Missalowej, Łódź 1968, s. 58.
Dosłowny zapis źródła:
Nadeszły jednak lata, kiedy cała Rzeczpospolita pogrążyła się w mrokach najazdu szwedzkiego (1655-1660). Zniszczenia i epidemie jakie przyniosła wojna nie ominęły również Pabianic. Miasto poniosło znaczne straty i to nie tylko od wojsk nieprzyjaciela, lecz także ze strony wojsk polskich.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1661 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Koliński J., Dzieje miasta w XVII i XVIII wieku, [w:] Dzieje Pabianic, pod red. G. Missalowej, Łódź 1968, s. 58.
Dosłowny zapis źródła:
W roku 1661 miasto [Pabianice] oraz dobra kapitulne zostały napadnięte i złupione przez żołnierzy z chorągwi Eustachego Tyszkiewicza. O rozmiarach szkód wówczas wyrządzonych można wnioskować po znamiennym fakcie, że zasądzony później przez kapitułę Tyszkiewicz sam zaproponował w drodze ugody tytułem odszkodowania sumę 10 000 złotych polskich, których oczywiście nie wypłacił.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1665 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Koliński J., Dzieje miasta w XVII i XVIII wieku, [w:] Dzieje Pabianic, pod red. G. Missalowej, Łódź 1968, s. 58.
Dosłowny zapis źródła:
W roku 1665 najechał na miasto i sąsiednie wsie regiment dragonów księcia [Michała Kazimierza] Radziwiłła. Również i w tym przypadku trybunał lubelski zawyrokował odszkodowanie w wysokości 10 000 złotych polskich.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1670 |
1676 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Koliński J., Dzieje miasta w XVII i XVIII wieku, [w:] Dzieje Pabianic, pod red. G. Missalowej, Łódź 1968, s. 58.
Dosłowny zapis źródła:
Burmistrz Pabianic w roku 1677 przedstawił np. w Piotrkowie protest, który dotyczył szkód uczynionych miastom i wsiom dóbr pabianickich przez rozmaite chorągwie w okresie między 1670 a 1676 rokiem.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
Miasta |
|
|
1703 |
1702 |
1717 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Koliński J., Dzieje miasta w XVII i XVIII wieku, [w:] Dzieje Pabianic, pod red. G. Missalowej, Łódź 1968, s. 60.
Dosłowny zapis źródła:
Wydarzenia związane z wielką wojną północną oraz z wewnętrzną walką w okresie konfederacji tarnogrodzkiej przekreśliły wkrótce nawet te skromne osiągnięcia miasta w końcu wieku XVII. Dobra pabianickie były terenem licznych przemarszów i postojów wojsk szwedzkich, saskich, rosyjskich i polskich. Nastąpił nawrót sytuacji z okresu poprzednich wojen. Władze administracyjne bezskutecznie słały protesty do krakowskich akt grodzkich — grabieże i kontrybucje nie ustawały. Szczególnie silnie odczuli pabianiczanie obecność wojsk obcych. Wkrótce po odejściu Szwedów, którzy w 1703 r. ściągnęli ogromne kontrybucje pieniężne, skonfiskowali zapasy zboża, a następnie spalili wiele domów — przybyły wojska saskie, które postępowały w podobny sposób.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1734 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Koliński J., Dzieje miasta w XVII i XVIII wieku, [w:] Dzieje Pabianic, pod red. G. Missalowej, Łódź 1968, s. 60.
Dosłowny zapis źródła:
Sytuacja Pabianic nie uległa zmianie jeszcze w latach trzydziestych XVIII wieku, a to z powodu walki o tron po Auguście II. Gdy w roku 1734 szlachta sieradzka poparła Leszczyńskiego, interwencyjne wojska rosyjskie wkroczyły w głąb województwa. Pabianice wraz z włością zostały doszczętnie wyniszczone. Pierwsza połowa wieku XVIII była okresem największego upadku miasta […] ilość zamieszkałych placów zmniejszyła się do liczby 54. […] liczba mieszkańców spadła do około 320 osób.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1768 |
1769 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Koliński J., Dzieje miasta w XVII i XVIII wieku, [w:] Dzieje Pabianic, pod red. G. Missalowej, Łódź 1968, s. 72.
Dosłowny zapis źródła:
Burzliwe wydarzenia polityczne, jakkolwiek przynosiły ze sobą zniszczenia nieco mniejsze niż w połowie XVII, czy na początku XVIII wieku, również i w tym okresie miały miejsce. W roku 1768 dobra pabianickie były miejscem postoju wojsk rosyjskich, a w rok później znów wojska konfederacyjne nałożyły kontrybucję na miasto i wsie.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1655 |
0 |
0 |
wrzesień |
|
|
4 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Wegner J., Łowicz w latach potopu i odbudowy, [w:] Łowicz. Dzieje miasta, pod red. R. Kołodziejczyka, Warszawa 1986, s. 113.
Dosłowny zapis źródła:
4 września [1655] mieszkańcy Łowicza ujrzeli nie tylko łuny płonących wiosek, lecz także """"pierwszych Szwedów"""" jadących od strony Chruślina. Łowicz — jak wspomina A. K. Cebrowski — nie mógł się oprzeć potędze szwedzkiej i """"dobrowolnie wydany został przez dowódcę zamku"""". Król szwedzki zatrzymał się na zamku i oglądał rezydencję prymasowską, fortyfikacje zamkowe, a później obejrzał kolegiatę oraz miasto. Na zamku podejmował Karola Gustawa ucztą Hieronim Radziejowski […]"""""""""""" września [1655] mieszkańcy Łowicza ujrzeli nie tylko łuny płonących wiosek, lecz także """"pierwszych Szwedów"""" jadących od strony Chruślina. Łowicz — jak wspomina A. K. Cebrowski — nie mógł się oprzeć potędze szwedzkiej i """"dobrowolnie wydany został przez dowódcę zamku"""". Król szwedzki zatrzymał się na zamku i oglądał rezydencję prymasowską, fortyfikacje zamkowe, a później obejrzał k""""""""września [1655] mieszkańcy Łowicza ujrzeli nie tylko łuny płonących wiosek, lecz także """"pierwszych Szwedów"""" jadących od strony Chruślina. Łowicz — jak wspomina A. K. Cebrowski — nie mógł się oprzeć potędze szwedzkiej i """"dobrowolnie wydany został przez dowódcę zamku"""". Król szwedzki zatrzymał s""""""""rześnia [1655] mieszkańcy Łowicza ujrzeli nie tylko łuny płonących wiosek, lecz także """"pierwszych Szwedów"""" jadących od strony Chruślina. Łowicz — jak wspomina A. K. Cebrowski — nie mógł się oprzeć potędze """"""""ześnia [1655] mieszkańcy Łowicza ujrzeli nie tylko łuny płonących wiosek, lecz także """"pierwszych Szwedów"""" jadących od """"""""eśnia [1655] mieszkańcy Łowicza
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1703 |
1706 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Skiełczyński Z., Miasto w schyłkowym okresie Rzeczpospolitej, [w:] Łowicz. Dzieje miasta, pod red. R. Kołodziejczyka, Warszawa 1986, s. 127-128.
Dosłowny zapis źródła:
W tym czasie Łowicz żywił i kwaterował wojska obu walczących stron: polskie, szwedzkie, saskie i rosyjskie. Już w czerwcu 1702 roku przybył do miasta z wojskiem król Karol XII, zajął je i prowadził z prymasem rokowania. W początkach czerwca 1703 roku przez Łowicz przechodził hetman Hieronim Lubomirski prowadząc 1,5 tys. Jazdy litewskiej. W lutym 1704 roku korpus gen. Röme wyparł Lubomirskiego i z Warszawy przez Łowicz przeszedł do Torunia. Choć w samym mieście nie było walk, oblężenia i zdobywania go, to jednak każdy przemarsz i każde zakwaterowanie wojsk rujnowało je dotkliwie […] Wzmianki o zniszczeniach wyrządzanych przez stacjonujące wojska, opłacaniu żołnierzy, aby nie niszczyli własności mieszczan, znajdujemy w księgach rachunków kolegiaty […] Przez kilka lat stała w mieście chorągiew królewska Borzuchowskiego, która ponad przepisany podatek wybrała z kasy miejskiej 7 tys. złp.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1733 |
1735 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Skiełczyński Z., Miasto w schyłkowym okresie Rzeczpospolitej, [w:] Łowicz. Dzieje miasta, pod red. R. Kołodziejczyka, Warszawa 1986, s. 128.
Dosłowny zapis źródła:
Kolejna wojna między Stanisławem Leszczyńskim a następnym Sasem [Augustem III] również była dla Łowicza nieszczęśliwa. Prymas Teodor Potocki formalnie ogłosił królem Leszczyńskiego 21 września 1733 roku i wraz z nim wycofał się do Gdańska, a po upadku miasta 1 lipca 1734 r. dostał się do niewoli rosyjskiej. Uwolniono go dopiero po roku i w czerwcu 1735 roku powrócił on do Łowicza. Łowicz ucierpiał w dotychczasowych walkach, gdyż prymasi wiązali się zazwyczaj ze słuszną, choć z przegraną sprawą"""".""""""""o
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1768 |
1772 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Skiełczyński Z., Miasto w schyłkowym okresie Rzeczpospolitej, [w:] Łowicz. Dzieje miasta, pod red. R. Kołodziejczyka, Warszawa 1986, s. 128-130.
Dosłowny zapis źródła:
Konfederacja zawiązana 29 lutego 1768 roku w dalekim Barze rychło przeniosła się do Wielkopolski. Komisja Wojskowa, chcąc uchronić wojska królewskie od przechodzenia na stronę konfederacji, poleciła regimentarzowi J. Krzyckiemu, regimentowi pieszemu JM Królewicza i regimentowi konnemu J. Potockiego, aby natychmiast opuściły Wielkopolskę i udały się do Łowicza, które to tereny uważano za bezpieczne od wpływów konfederacji. Wojska jednak zbuntowały się i 19 czerwca tego roku Krzycki przyprowadził zaledwie kilka chorągwi. Komisja Wojskowa ogłosiła 10 czerwca amnestię dla wszystkich konfederatów, którzy stawią się w obozie pod Łowiczem. Za zgodą Repnina kapitan Taylor sprowadził do Łowicza jeńców wziętych do niewoli przez wojska rosyjskie w Wielkopolsce. Kiedy konfederacja objęła Małopolskę, Komisja Wojskowa poleciła regimentarzowi H. Wielopolskiemu ściągać do Łowicza wszystkie wojska królewskie z terenu Małopolski i Wielkopolski. Sprowadzono jedynie nieliczne chorągwie. Po zdobyciu przez Rosjan Krakowa i rozbiciu konfederatów, Repnin uwolnił jeńców, a pułkownik K. Malczewski sprowadził do Łowicza 8 chorągwi husarskich i 7 chorągwi pancernych sformowanych z uwolnionych jeńców. Wojska gromadzone w tym mieście były następnie kierowane przeciwko konfederatom. Podczas walk z konfederatami, w Łowiczu stacjonował silny garnizon rosyjski zajmując zamek i kwatery w mieście. Było ono uważane za bazę wojsk walczących z konfederatami. W pobliżu miasta doszło do bitwy, o której bernardyński kronikarz tak napisał: „Rok 1769. Nie dziw się zacny czytelniku, że w opisywaniu szczególnych zdarzeń nie zachowuję należytego porządku, jako to zaraz widocznym będzie z przytoczonej okoliczności. Mówię, nie dziw się, ponieważ nasze lata pełne udręki, wielkich nieszczęść, dni grożące śmiercią od zaciekłych wrogów, obrabowane klasztory, nie tylko naszego, ale i innych zakonów powstrzymują chęć od szczegółowego opisania bitwy zaszłej w tym mieście, tego roku a dnia 3 maja pomiędzy konfederatami Najjaśniejszej Rzeczypospolitej Polskiej ziemi gostynińskiej i sochaczewskiej a wojskiem moskiewskim. Jak się toczyła, jaki był koniec, kto ciekaw i chce to widzieć, własnymi oczyma niech zlustruje bramę zwaną Mostową, tam niech obejrzy w murze od pocisku armatniego; toż samo wszystkim pokazuje dom zgromadzenia księży misjonarzy, więcej jednak widać po innych domach, których dachy, przez liczne wybuchy bomb armatnich zrujnowane zostały. W tym jednak podziwiaj wielkie Miłosierdzie Boże, iż mimo to że Moskale wielce starali się bombami całe miasto zniszczyć i w perzynę obrócić, wybuchy 27 pocisków nie spowodowały zniszczeń od ognia. Prawdą jest, iż sami Moskale byli zawstydzeni, zająwszy miasto rozgłaszali, że dlatego bombardowanie mało wyrządziło szkód, ponieważ mieszkańcy czarodziejskimi sztuczkami przeszkadzali temu. Ze strony konfederatów zabitych było 49, pochowani w pobliżu wsi Niedźwiada, z Moskali, według jednych padło tyluż co i konfederatów, według innych 37, to jest pewnym, że ich pułkownik i chorąży zostali zabici na moście prowadzącym do bramy Mostowej; nie małą liczbę Moskali, bo ponad 20 utopionych, po 3 tygodniach wyrzuciła woda"""". Na innych źródłach oparł się historyk Łowicza R. Oczykowski, skoro pisał o czterogodzinnej bitwie między Swieryżem a Niedźwiada, w czasie której do miasta wpadło 30 bomb.
Była to zapewne ta sama bitwa toczona na przestrzeni od Niedźwiady do Łowicza zdobywanego przez Rosjan. Jej datę jednak Oczykowski podaje inną niż bernardyński kronikarz, a mianowicie 12 kwietnia. Za tą datą przemawiają metryki zgonu dwóch konfederatów rannych pod Niedźwiadą i zmarłych w Łowiczu 16 i 20 kwietnia 1769 roku. Następna potyczka miała miejsce 11 czerwca 1770 roku. Rosjanie wpadli z Błonia do Łowicza, a nie spotkawszy tu konfederatów pędzili drogą do Chruślina. Padło wówczas 6 Polaków, a 48 dostało się do niewoli. 17 czerwca Moskale uderzyli na przebywających w Łowiczu huzarów. Ostatnia bitwa pod Łowiczem została stoczona 12 kwietnia 1772 roku w pobliżu zamku i szpitala bonifratrów, piechota rosyjska dwukrotnie pobita cofała się w stronę Chruślina.
W latach walk Łowicz był wyniszczany przez podatki i kontrybucje, nakładane przez obie walczące strony. Sama kapituła złożyła konfederatom 6440 złp. Ze zbiorów 1771 roku Rosjanom musiano oddać 1000 korcy mąki razowej, 600 korcy owsa. Dla wszystkich mieszkańców uciążliwe było kwaterowanie wojska w mieście, które oni sami musieli żywić i zapewniać mu opał, gdyż w przeciwnym razie Rosjanie rozbierali w tym celu drewniane domy. W Łowiczu Rosjanie urządzali też obozy dla wziętych do niewoli konfederatów. Na prośbę uwięzionych 150 konfederatów, 11 stycznia 1772 roku członkowie kapituły złożyli na żywność dla nich 100 florenów. Podobnie jak kapituła ucierpiało całe miasto, choć nie znamy rozmiarów szkód. Odchodząc z Łowicza, Drewicz zażądał od miasta 29 października dodatkowo 100 czerwonych złotych. Spustoszone miasto musiało zaciągnąć dług, aby spłacić tę kontrybucję.""""""""""""onfederacja zawiązana 29 lutego 1768 roku w dalekim Barze rychło przeniosła się do Wielkopolski. Komisja Wojskowa, chcąc uchronić wojska królewskie od przechodzenia na stronę konfederacji, poleciła regimentarzowi J. Krzyckiemu, regimentowi pieszemu JM Królewicza i regimentowi konnemu J. Potockiego, aby natychmiast opuściły Wielkopolskę i udały się do Łowicza, które to tereny uważano za bezpieczne od wpływów konfederacji. Wojska jednak zbuntowały się i 19 czerwca tego roku Krzycki przyprowadził zaledwie kilka chorągwi. Komisja Wojskowa ogłosiła 10 czerwca amnestię dla wszystkich konfederatów, którzy stawią się w obozie pod Łowiczem. Za zgodą Repnina kapitan Taylor sprowadził do Łowicza jeńców wziętych do niewoli przez wojska rosyjskie w Wielkopolsce. Kiedy konfederacja objęła Małopolskę, Komisja Wojskowa poleciła regimentarzowi H. Wielopolskiemu ściągać do Łowicza wszystkie wojska królewskie z terenu Małopolski i Wielkopolski. Sprowadzono jedynie nieliczne chorągwie. Po zdobyciu przez Rosjan Krakowa i rozbiciu konfederatów, Repnin uwolnił jeńców, a pułkownik K. Malczewski sprowadził do Łowicza 8 chorągwi husarskich i 7 chorągwi pancernych sformowanych z uwolnionych jeńców. Wojska gromadzone w tym mieście były następnie kierowane przeciwko konfederatom. Podczas walk z konfederatami, w Łowiczu stacjonował silny garnizon rosyjski zajmując zamek i kwatery w mieście. Było ono uważane za bazę wojsk walczących z konfederatami. W pobliżu miasta doszło do bitwy, o której bernardyński kronikarz tak napisał: „Rok 1769. Nie dziw się zacny czytelniku, że w opisywaniu szczególnych zdarzeń nie zachowuję należytego porządku, jako to zaraz widocznym będzie z przytoczonej okoliczności. Mówię, nie dziw się, ponieważ nasze lata pełne udręki, wielkich nieszczęść, dni grożące śmiercią od zaciekłych wrogów, obrab
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1655 |
1656 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Cisak S., Piątek. Zarys dziejów miasta i okolic — rozwinięcia — uzupełnienia — sprostowania, [w:] Środek Polski. Szkice z dziejów gmin: Bedlno, Bielawy, Góra św. Małgorzaty, Krzyżanów, Piątek, Zgierz, Płock 2003, s. 600.
Dosłowny zapis źródła:
sierpień 1655 — Jan Kazimierz przybył z Łowicza do Piątku na pospolite ruszenie łęczyckie, sieradzkie i brzesko-kujawskie (30 chorągwi kwarcianych), a w pierwszych dniach września opuścił Piątek i ruszył do Grodkowa na Śląsku Opolskim
12 kwietnia 1656 — silny podjazd polski z Piątku zaatakował niespodziewanie Łowicz, biorąc do niewoli żołnierzy i 46 oficerów szwedzkich z 400 końmi
""""1656 — miały miejsce potyczki pod Piątkiem oddziałów Stefana Czarnieckiego ze Szwedami""""""""ierpień 1655 — Jan Kazimierz przybył z Łowicza do Piątku na pospolite ruszenie łęczyck
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1655 |
0 |
0 |
wrzesień |
|
|
2 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Cisak S., Zarys monograficzny gminy Zgierz, [w:] Środek Polski. Szkice z dziejów gmin: Bedlno, Bielawy, Góra św. Małgorzaty, Krzyżanów, Piątek, Zgierz, Płock 2003, s. 699-700.
Dosłowny zapis źródła:
Wielkiemu zniszczeniu uległy tereny łęczyckie w wyniku najazdu szwedzkiego. Jan Kazimierz przygotował pod Piątkiem 2 września 1655 roku trzydzieści chorągwi do bitwy, ale król szwedzki Karol Gustaw ominął przeprawę w Młogoszynie i pomaszerował do Soboty. Dlatego wieczorem król Jan Kazimierz spalił obóz piątkowski i pomaszerował przez tereny obecnej gminy Zgierz do Wolborza.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1702 |
1709 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Kulesza M., Rosin R., Lata 1601-1820, [w:] Zgierz. Dzieje miasta do 1988 roku, pod red. R. Rosina, Łódź-Zgierz 1995, s. 76.
Dosłowny zapis źródła:
Spustoszenie powstałe w okresie wojny północnej (1700-1721) musiało być jednak dotkliwe, skoro ludność Zgierza do 1765 r. zwiększyła się zaledwie do 321 mieszczan, a w 1789 r. wynosiła 341.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
Miasta |
|
Lato |
1607 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Rosin R., Od początku XVII w. do schyłku XVIII w., [w:] Łęczyca. Monografia miasta do 1990 roku, pod red. R. Rosina, Łęczyca 2001, s. 164, 171.
Dosłowny zapis źródła:
Wojska koronne rozgromiły 6 VII 1607 r. rokoszan [Mikołaja Zebrzydowskiego] w bitwie pod Guzowem, wsi położonej w Radomskiem. Według źródeł cytowanych przez M. Rawitę-Witanowskiego jeden z ich oddziałów wracając do domu otoczył w 1606 r. Łęczycę i od zgromadzonych w niej na jarmarku kupców zażądał kontrybucji. Kiedy jej nie otrzymał — spalił miasto. Z. Libiszowska potwierdza fakt spalenia Łęczycy, pisze też o złupieniu jej, nie podaje jednak daty, kiedy to nastąpiło. Można przeto przypuszczać, iż byli to rokoszanie wracający spod Guzowa, a zatem zniszczenie miasta mogło nastąpić w 1607 r.""""
Lustracja z 1616 r. jedynie ogólnie wspomina o zniszczeniach spowodowanych w Łęczyckiem przez oddziały skonfederowanych wojsk, z innych jednak źródeł wiadomo, że jeden z nich w 1606 r. podpalił Łęczycę.""""""""""""ojska koronne rozgromiły 6 VII 1607 r. rokoszan [Mikołaja Zebrzydowskiego] w bitwie pod Guzowem, wsi położonej w Radomskiem. Według źródeł cytowanych przez M. Rawitę-Witanowskiego jeden z ich oddziałów wraca
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
Epidemie |
|
|
0 |
1626 |
1629 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Rosin R., Od początku XVII w. do schyłku XVIII w., [w:] Łęczyca. Monografia miasta do 1990 roku, pod red. R. Rosina, Łęczyca 2001, s. 164.
Dosłowny zapis źródła:
Nie tylko wojska wrogie, ale także własne i sprzymierzeńców czyniły duże szkody. Nieopłacone oddziały, zupełnie niezdyscyplinowane, zajmowały małe miasta i wsie, zwłaszcza królewszczyzny i należące do duchowieństwa, wymuszały nieodpłatne zakwaterowanie i wyżywienie, tytułem zaległego żołdu ściągały kontrybucje, """"na pożegnanie"""" podpalali domostwa. Po takich """"wizytach"""" mieszkańcy wielu miejscowości tracili cały swój dobytek, nie mieli gdzie mieszkać, przymierali głodem. Zniszczenia zaś rynku lokalnego prowadziły do znacznego zubożenia ośrodków miejskich. W Łęczyckiem takie najścia pojawiły się w latach 1626-1629, kiedy to podczas I wojny szwedzkiej wojska polskie i sprzymierzonej Austrii ciągnęły na północ, aby walczyć ze Szwedami o Prusy Królewskie. Lustracja z 1632 r. zawiera wzmiankę, że wojska zajmujące leże w dobrach starostwa łęczyckiego i panująca tam zaraza spowodowały, iż większość ziemi kmiecej oraz folwarcznej leżała odłogiem. W Błoniu np. Liczącym 46 łanów zaledwie 11 1/2 było uprawianych, w Sobótce z 47 1/2 tylko siedem. Zniszczenia te w małym stopniu dotknęły samej Łęczycy.""""""""""""ie tylko wojska wrogie, ale także własne i sprzymierzeńców czyniły duże szkody. Nieopłacone oddziały, zupełnie niezdyscyplinowane, zajmowały małe miasta i wsie, zwłaszcza królewszczyzny i należące do duchowieństwa, wymuszały nieodpłatne zakwaterowanie i wyżywienie, tytułem zaległego żołdu ściągały kontrybucje, """"na pożegnanie"""" podpalali domostwa. Po takich """"wizytach"""" mieszkańcy wielu miejscowości tracili cały swój dobytek, nie mieli gdzie mieszkać, przymierali głodem. Zniszczenia zaś rynku lokalnego prowadziły do znacznego zubożenia ośrodków miejskich. W Łęczyckiem takie najścia pojawiły się w latach 1626-1629, kiedy to podczas I wojny szwedzkiej wojska polskie i sprzymierzonej Austrii ciągnęły na północ, aby walczyć ze Szwedami o Prusy Królewskie. Lustracja z 1632 r. zawiera wzm""""""""e tylko wojska wrogie, ale także własne i sprzymierzeńców czyniły duże szkody. Nieopłacone oddziały, zupełnie niezdyscyplinowane, zajmowały małe miasta i wsie, zwłaszcza królewszczyzny i należące do duchowieństwa, wymuszały nieodpłatne zakwaterowanie i wyżywienie, tytułem zaległego żołdu ściągały kontrybucje, """"na pożegnanie"""" podpalali domostwa. Po takich """"wizytach"""" mieszkańcy wielu miejscowości tracili cały swój dobytek, nie mieli gdzie mieszkać, przymierali głodem. Znisz"""""""" tylko wojska wrogie, ale także własne i sprzymierzeńców czyniły duże szkody. Nieopłacone oddziały, zupełnie niezdyscyplinowane, zajmowały małe miasta i wsie, zwłas
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
Miasta |
|
Zima |
1705 |
0 |
0 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Rosin R., Od początku XVII w. do schyłku XVIII w., [w:] Łęczyca. Monografia miasta do 1990 roku, pod red. R. Rosina, Łęczyca 2001, s. 167-168, 171.
Dosłowny zapis źródła:
Całkowitą ruinę [Łęczycy] spowodowała wojna północna, trwająca bardzo długo, bo od 1700 do 1721 r. Na ziemiach Rzeczpospolitej zwolennicy Augusta II, za którym opowiedziała się większość Łęczycan, wraz z wojskami saskimi i rosyjskimi walczyli ze stronnikami Stanisława Leszczyńskiego i armią szwedzką Karola XII. Przemarsze i zakwaterowania wojsk rujnowały cały kraj, więcej było rabunków niż zbrojnych działań. Pod koniec 1705 r. Karol XII na wieść, że gen. Schulenberg prowadzący posiłki saskie zatrzymał się w Łęczycy, niespodziewanie pojawił się koło niej. Wobec wyraźnej przewagi Szwedów, Schulenberg wycofał się w kierunku Kalisza, ale przed tym podpalił miasto.""""
Wycofując się w 1705 r. przed królem szwedzkim, Karolem XII, saski gen. Schulenberg kazał ją spalić. O innych pożarach Łęczycy w tej wojnie źródła nic nie mówią […] około 1715 r. miasto liczyło zaledwie ok.. 20 domów.""""""""""""ałkowitą ruinę [Łęczycy] spowodowała wojna północna, trwająca bardzo długo, bo od 1700 do 1721 r. Na ziemiach Rzeczpospolitej zwolennicy Augusta II, za którym opowiedziała się większość Łęczycan, wraz z wojskami saskimi i
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1769 |
1771 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Rosin R., Od początku XVII w. do schyłku XVIII w., [w:] Łęczyca. Monografia miasta do 1990 roku, pod red. R. Rosina, Łęczyca 2001, s. 168.
Dosłowny zapis źródła:
Uchwałę o przystąpieniu do konfederacji barskiej podjęła szlachta łęczycka 12 I 1769 r. […] Kiedy w 1769 r. zarządzono koncentrację w Łęczycy i w Łowiczu oddziałów województw położonych na zachód od Wisły, część dowodzona przez [regimentarza] A. Cieleckiego stanęła w pierwszym z tych miast, a przez [marszałka konfederacji] J. Szczawińskiego — w drugim. Oddziały łęczyckie walczyły przeważnie poza granicami swojego województwa. Na własnym terenie stoczyły bitwę 26 VI 1771 r. pod Ozorkowem; poniosły w niej klęskę. Utrzymanie wojska kosztowało. Władze lokalne konfederacji zaczęły ściągać podatki, przeważnie wg wyższych stawek niż poprzednio obowiązujące. […] W Łęczyckiem oddziałami rosyjskimi dowodził gen. J. Drewitz. Bestialsko pacyfikował obszary zajmowane przez konfederatów, jeńców zabijał. Zajął m.in.. Łęczycę, ale na krótko. Po otrzymaniu nałożonej kontrybucji opuścił ją. Rosyjscy żołnierze, stacjonujący w kolegium pojezuickim, zdewastowali ten gmach. Pogłębili też dewastację zamku, szukając w jego murach skarbów.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1655 |
1656 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Rosin R., Od początku XVII w. do schyłku XVIII w., [w:] Łęczyca. Monografia miasta do 1990 roku, pod red. R. Rosina, Łęczyca 2001, s. 164-167, 171.
Dosłowny zapis źródła:
Najazd szwedzki w 1655 r. zaskoczył większość mieszkańców Polski. Spodziewano się, że prowadzone pertraktacje zapewnią pokój. Wprawdzie w maju t.r. rozesłano wici nakazujące zwołanie pospolitego ruszenia i ostrzegające przed grożącym niebezpieczeństwem, ale sejmiki nie spieszyły się z podejmowaniem odpowiednich uchwał. Łęczycki sejmik dopiero w połowie lipca podjął uchwałę o powołaniu 180 żołnierzy łanowych i wyznaczył im popis na 26 tm. Tymczasem już dzień wcześniej dowódcy pospolitego ruszenia województw poznańskiego i kaliskiego nie tylko skapitulowali pod Ujściem przed marszałkiem A. Wittenbergiem, ale także oddali Wielkopolskę pod panowanie króla szwedzkiego, Karola X Gustawa. Dnia 24 sierpnia jego armia i A. Wittenberga połączyły się pod Koninem i ruszyły przez Koło i Łęczycę ku Warszawie. Na wieść o kapitulacji pod Ujściem Jan Kazimierz wyznaczył na miejsce koncentracji wojsk koronnych i pospolitego ruszenia Zgierz, Łęczycę i Łowicz, do którego zamierzał się udać. Decyzję tę zmieniał parę razy, ale ostatecznie przybył do Łowicza, a 28 sierpnia stanął obozem w Bielawach. Już od przełomu lipca i sierpnia działał w tym rejonie S. Czarniecki. Wysłany przez niego oddział na rozpoznanie, liczący 400 koni, starł się 21 sierpnia pomiędzy Kołem i Łęczycą ze Szwedami, a po utracie 40 ludzi zawrócił do obozu pod Bielawami. Sejmik woj. łęczyckiego dopiero 7 sierpnia podjął uchwałę o zwołaniu pospolitego ruszenia. Należy dodać, iż znane dotychczas źródła polskie nie mówią, aby Łęczycanie uznali zwierzchność Karola Gustawa. W tej sytuacji jedną wzmiankę źródeł szwedzkich, że to zrobili, można uznać za mało wiarygodną. Komendę nad pospolitym ruszeniem woj. łęczyckiego objął A. Sielski, kasztelan łęczycki. Na czele podległych mu chorągwi wyruszył 24 sierpnia pod Bielawy, gdzie połączył się z wojskami koronnymi oraz pospolitym ruszeniem województw sieradzkiego i brzesko-kujawskiego. W walkach pod Piątkiem oddziały polskie, zwłaszcza rekrutujące się ze szlachty, nie wytrzymały naporu regularnej armii szwedzkiej i zaczęły się wycofywać. Sukcesy, ale niewielkie, odnosił tu jedynie S. Czarniecki, który już wtedy rozpoczął działalność partyzancką, tzw. wojnę szarpaną. Droga Jana Kazimierza wiodła na południe przez Wolborz, Sulejów i Opoczno. 16 września wojska polskie poniosły pod Ruszenicami k. Żarnowa klęskę i poszły w rozsypkę. Z pospolitego ruszenia ostały przy królu jedynie dwie chorągwie łęczyckie, liczące 150 ludzi. Towarzyszyły one Janowi Kazimierzowi aż do pogranicza śląskiego i dopiero stamtąd zawróciły do domu.
Do ogołoconej z wojsk Łęczycy zaczęli pod koniec sierpnia zjeżdżać wraz z rodzinami ziemianie, którzy ze względu na wiek lub chorobę nie nadawali się do służby wojskowej. Ciągnęły za nimi długie szeregi wozów wyładowane nie tylko kosztownościami i dobytkiem codziennego użytku, ale także żywnością. Pozostały bowiem na miejscu starosta łęczycki, J. O. Szczawiński zarządził, aby wpuszczano do miasta jedynie tych, którzy mieli zapasy żywności na pół roku. Miało to zapobiec wygłodzeniu miasta podczas oblężenia. Postanowił bowiem bronić Łęczycy, której obwarowania jeszcze przed wojną wzmocnił i rozbudował. Karol Gustaw spieszył się do opuszczonej przez Jana Kazimierza Warszawy, a zajęcie Łęczycy powierzył gen. R. Douglasowi. Otoczył on miasto w krąg, z armat zaś ustawionych na grodzisku prowadził silny jego obstrzał. Przewaga Szwedów była tak duża, iż wkrótce zajęli miasto oraz zamek i obsadzili je załogą liczącą 1000 żołnierzy. Powracająca do domów szlachta postanowiła odbić Łęczycę, dowództwo objęli stryjeczni bracia R. i W. Zalescy. Udało się im zająć jedynie miasto, brak artylerii uniemożliwił zdobycie zamku, do którego wycofali się Szwedzi. Oddział Zaleskich utrzymał się w Łęczycy przez cztery tygodnie i dopiero na wieść o nadciągającej odsieczy, która liczyła 3000 ludzi, wycofał się. W literaturze przedmiotu można spotkać się z poglądem, że żołnierze R. Douglasa zajmując Łęczycę wyrżnęli 185 mieszczan, a przybyli z odsieczą 80. Jest to pomyłka, była tylko jedna rzeź. Stwierdza to wiarygodny świadek, B. Pawlikowski, burgrabia łęczycki, który w imieniu starosty J. O. Szczawińskiego składał w 1661 r. oświadczenie lustratorom dóbr królewskich. Według jego zeznania rzeź i złupienie Łęczycy nastąpiło po wycofaniu się z niej oddziału Zaleskich. Zrabowane przedmioty, w tym naczynia liturgiczne, sprzedawali Szwedzi za bezcen przekupniom, którzy jak kruki towarzyszyli im wszędzie.
Szwedzi nie ograniczali się do rabowania miast. Wysyłali patrole na wszystkie strony, nakładali kontrybucje na wsie, zwłaszcza królewskie i duchowne, rekwirowali zwierzęta gospodarcze i drób, a także płody rolne, podpalali domostwa. Dla zdobycia informacji o ukrytych kosztownościach stosowali tortury, m. in. wkręcali palce w lufy rusznic i odpalali je. Łupiesko — rozbójnicze postępowanie Szwedów spowodowało, że szlachta zaczęła szybko od nich odstępować, a przeciwko nim coraz liczniej występowali mieszczanie i chłopi. Sygnałem do stawiania powszechnego oporu stała się wieść o obronie Jasnej Góry. W początkach 1656 r. Jan Kazimierz wrócił do kraju.
Szwedzi byli mocno osadzeni w obwarowanych miastach i w zamkach. Nie kuszono się przeto początkowo o zdobycie miejsc warownych, walkę z nimi ograniczano do starć w szczerym polu i do partyzantki. Ł. Wierzbowski, chorąży większy łęczycki, ogłosił zwołanie pospolitego ruszenia swojej ziemi na dzień 11 IV 1656 r. i objął nad nim dowództwo; pomagał mu w tym por. A. Boczkowski. Stanął obozem pod Borszynem, a następnie rozbił podjazdy wroga rabujące Leźnicę Wielką i Solcę Wielką. Z zeznań wziętego do niewoli jeńca dowiedział się, że oddziały te nie należały do załogi Łęczycy, lecz do przedniej straży Karola Gustawa, który zatrzymał się w Błoniu. Ł. Wierzbowski nie miał ochoty walczyć z samym królem szwedzkim, wycofał się przeto w okolice położone na południe od Budzynka. Nadciągnięcie wojsk wielkopolskich, dowodzonych przez J. S. Lubomirskiego, i odmarsz armii szwedzko-brandenburskiej na północ, pozwoliły zakończyć zbieranie się pospolitego ruszenia Łęczycan. Jego starszyzna uchwaliła, że razem z Wielkopolanami pomaszerują pod Warszawę. Tam komendę nad nim objął wojewoda łęczycki, J. Leszczyński. W ostatnich dniach czerwca Łęczycanie uczestniczyli w zdobywaniu Warszawy. Po niefortunnej jej obronie 28-30 lipca przeszła ona jednak w ręce Szwedów. Chorągwie łęczyckie towarzyszyły wycofującemu się Janowi Kazimierzowi aż w Lubelskie. Tam wojewoda J. Leszczyński zdecydował się pozostać przy królu, a dowództwo nad podległymi mu oddziałami przekazał Ł. Wierzbowskiemu i polecił, aby odprowadził je w Łęczyckie i tam rozpuścił. Pod koniec lata 1656 r. szala zwycięstwa zaczęła wyraźnie przechylać się na stronę polską, ale na zakończenie wojny trzeba było długo jeszcze czekać. O świcie 26 października wojska dowodzone przez Jana Kazimierza stanęły pod murami Łęczycy. Ustawione koło klasztoru Bernardynów działa rozpoczęły silny obstrzał miasta, regiment piechoty forsował Bramę Poznańską. Szwedzi i Brandenburczycy bronili się jednak uparcie, dopiero 4 października oddali miasto, ale trzymali się nadal w zamku. Żołnierze polscy mszcząc się za okazywaną wrogowi pomoc oraz obelżywe zachowanie stojących podczas oblężenia na murach żydów wycięli ich doszczętnie; miało paść 1700 osób. Płonące miasto, ostrzał armatni, przeraźliwe krzyki mordowanych żydów oraz widok Polaków przygotowujących się do szturmu na zamek spowodowały, iż jego załoga jeszcze tego dnia skapitulowała. Wojna ze Szwecją i jej sprzymierzeńcami toczyła się nadal, ale Łęczyca zaczęła powoli odbudowywać się. Zniszczenia natomiast dóbr starostwa łęczyckiego pogłębiało się. Przebywające w nich na leżach zimowych oddziały polskie, a jeszcze bardziej przybyłe z pomocą wojska austriackie, rekwirowały wszystkie płody i inwentarz. Wsie liczące dawniej po kilkanaście, a nieraz nawet kilkadziesiąt kmieci, miały ich teraz nic więcej jak dwóch, trzech, najwyżej czterech; mniej liczące poprzednio — po jednym lub ani jednego. Trochę lepiej, przynajmniej w Łęczyckiem, przedstawiała się ta sytuacja w królewszczyznach wypuszczonych w dzierżawę. Ucierpiały też dobra duchowne, a nieraz nawet i szlacheckie. Dopiero pokój zawarty 3 V 1660 r. w Oliwie położył kres II wojnie polsko-szwedzkiej.""""
""""Prowadzone w latach 1655-1656 walki doprowadziły Łęczycę do całkowitej ruiny. Po ostatecznym wycofaniu się Szwedów pozostały jedynie trzy domy, do 1661 r. zdążono odbudować zaledwie 20.""""""""""""ajazd szwedzki w 1655 r. zaskoczył większość mieszkańców Polski. Spodziewano się, że prowadzone pertraktacje zapewnią pokój. Wprawdzie w maju t.r. rozesłano wici nakazujące zwołanie pospolite
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1660 |
1661 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Rosin R., Od początku XVII w. do schyłku XVIII w., [w:] Łęczyca. Monografia miasta do 1990 roku, pod red. R. Rosina, Łęczyca 2001, s. 167.
Dosłowny zapis źródła:
Łęczyckie, tak jak cała Polska, pozostało jednak nadal teatrem zmagań wojennych. Podczas rokoszu J. S. Lubomirskiego popierające go wojska dwa razy w 1660 r. stawały obozem pod Łęczycą. Jan Kazimierz w następnym roku raz. Miasto nie poniosło jednak znaczniejszych szkód, o wiele gorzej było z wsiami [starostwa łęczyckiego].
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1655 |
1657 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Baranowski B., O dawnej Łodzi, Łódź 1976, s. 39.
Dosłowny zapis źródła:
W ciągu długich stuleci na mieszkańców cichego i spokojnego miasteczka biskupiego [Łodzi] spadały różne klęski. Oto np. w okresie wojen w połowie XVII w. kilkakroć łupili je zarówno szwedzcy najeźdźcy, jak i przybyłe na pomoc Janowi Kazimierzowi posiłkowe oddziały austriackie. Również i niekarni polscy żołnierze mocno dali się we znaki ludności.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1665 |
1667 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Baranowski B., O dawnej Łodzi, Łódź 1976, s. 39.
Dosłowny zapis źródła:
Następnie duże zniszczenia poniosło miasteczko [Łódź] w okresie rokoszu Lubomirskiego.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1733 |
1772 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Baranowski B., O dawnej Łodzi, Łódź 1976, s. 39.
Dosłowny zapis źródła:
Również niezbyt spokojne były dla tego ternu [klucza łódzkiego] lata wojny o sukcesję po śmierci Augusta II, czy też później okres konfederacji barskiej.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1655 |
0 |
0 |
wrzesień |
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Rosin R., Warunki naturalne i przeszłość okolic Tomaszowa Mazowieckiego do końca XVIII wieku, [w:] Tomaszów Mazowiecki. Dzieje miasta, pod red. B. Wachowskiej, Łódź 1980, s. 30.
Dosłowny zapis źródła:
Jan Kazimierz po nieudanej próbie przeciwstawienia się na początku września 1655 r. pod Piątkiem Szwedom rozpoczął przez Zgierz, Wolbórz i Sulejów odwrót na południe. W pościgu za nim ruszyły z Łowicza oddziały wroga dowodzone przez feldmarszałka Arvida Wittenberga. Stefan Czarniecki zorganizował przeciw nim wypad i rozbił pod Inowłodzem oddział liczący ok.. 500 Szwedów.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
1794 |
0 |
0 |
marzec |
|
|
21 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Rosin R., Warunki naturalne i przeszłość okolic Tomaszowa Mazowieckiego do końca XVIII wieku, [w:] Tomaszów Mazowiecki. Dzieje miasta, pod red. B. Wachowskiej, Łódź 1980, s. 30.
Dosłowny zapis źródła:
Sygnałem do wybuchu powstania kościuszkowskiego był marsz brygadiera A. Madalińskiego z Ostrołęki na Kraków. Dnia 21 III 1794 r. napotkał on pod Inowłodzem na opór niewielkiego oddziału pruskiego, który opanował most. Dopiero po pokonaniu Prusaków mógł swobodnie maszerować dalej na południe.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1655 |
1657 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Rosin R., Warunki naturalne i przeszłość okolic Tomaszowa Mazowieckiego do końca XVIII wieku, [w:] Tomaszów Mazowiecki. Dzieje miasta, pod red. B. Wachowskiej, Łódź 1980, s. 29.
Dosłowny zapis źródła:
W okresie XV-XVI w. Inowłódz należał do miast średnich. Podczas """"potopu"""" uległ poważnym zniszczeniom, z których się już do XIX w. nie wydźwignął. W roku 1793 miał 33 domy w mieście i dziewięć na przedmieściach oraz 45 placów opustoszałych i liczył 300 mieszkańców"""""""""""" okresie XV-XVI w. Inowłódz należał do miast średnich. Podczas """"potopu"""" uległ poważnym zniszczeniom, z których się już do XIX w. nie wydźwignął. W roku 1793 miał 33 domy w mieście i dziewięć na przed""""""""okresie XV-XVI w. Inowłódz należał do miast średnich. Podczas """"potopu"""" uległ poważnym zniszczeniom, z których się już do XIX w. nie wyd""""""""kresie XV-XVI w. Inowłódz należał do miast średnich. Podczas """"potopu"""" ul""""""""resie XV-X
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1655 |
1663 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Rosin R., Warunki naturalne i przeszłość okolic Tomaszowa Mazowieckiego do końca XVIII wieku, [w:] Tomaszów Mazowiecki. Dzieje miasta, pod red. B. Wachowskiej, Łódź 1980, s. 34-35.
Dosłowny zapis źródła:
Zniszczenie [Wolborza] spowodowane najazdem szwedzkim, a następnie przez wojska konfederacji skierowanej przeciwko Janowi Kazimierzowi, które w 1662-1663 r. stały tutaj obozem, zahamowały rozwój miasta i później już ono nie powróciło do dawnej świetności. W roku 1793 było tylko 130 domów zamieszkałych oraz 67 domów względnie placów opustoszałych, a liczba mieszkańców wynosiła około 800 osób.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
| Zniszczenia wojenne |
|
|
|
0 |
1626 |
1629 |
|
|
|
0 |
0 |
0 |
Łódzkie |
Rozwiń
|
Nazwa źródła:
opracowanie
Adres bibliograficzny:
Baranowski B., Rukowiecka R., Kutno od schyłku XVI do końca XVIII w., [w:] Kutno. Dzieje miasta, pod red. R. Rosina, Warszawa-Łódź 1984, s. 49-50.
Dosłowny zapis źródła:
Dla dziejów Kutna w 1. poł. XVII w. nie zachowały się prawie żadne materiały źródłowe. Można jednak przyjąć, iż przyczyną jego upadku w tym czasie mogły być zniszczenia wojenne z lat 1626-1629. Teatr wojny polsko-szwedzkiej znajdował się co prawda daleko, ale w okolicy działały jednak niekarne oddziały wojsk polskich, dokonując rekwizycji czy nawet zwykłych rabunków. Ponadto dla północnego pogranicza województw łęczyckiego i rawskiego prawdziwą plagą stały się przysłane do Polski austriackie posiłki. Żołnierze Habsburgów nie wykazywali zapału do zdobywania wojennych laurów w walkach z doskonałymi żołnierzami szwedzkimi. Zająwszy natomiast kwatery w okolicach Kutna i Łowicza, bezlitośnie łupili miejscowa ludność zarówno wiejską jak i miejską.
Oryginalny zapis daty:
Naziwsko i imię zbierającego:
Pietras Tomasz
Postać digitalna:
|
